Sarob

Abdulla Qahhorning "Sarob" romani 1920-1930-yillardagi o'zbek ziyolilari hayoti, ularning mafkuraviy izlanishlari va ruhiy inqirozini yoritadi. Asar markazida iste'dodli, ammo hayotda o'z o'rnini topolmay, xomxayollar ketidan quvgan va oxir-oqibat fojiaga uchragan Saidiy obrazi turadi. Muallif jamiyatdagi ziddiyatlar va inson ruhiyatidagi ojizliklarni chuqur psixologik tahlil orqali ochib beradi. Qahramonlarning murakkab taqdirlari orqali soxta g'oyalarga ergashish va ma'naviy chekinishning oqibatlari ko'rsatilgan. Asar o'zbek nasrining mumtoz namunasi sifatida inson fe'l-atvori hamda o'sha davr sharoitini anglashga xizmat qiladi.